Cytaty Bohumila Hrabala

Chrystus, doktor wszystkich narodów, podpora nędzarzy, już wówczas wiedział, że człowiek zdolny jest do najgorszych łajdactw, a po chwili znów do najszczerszych łez.

W gruncie rzeczy moje życie to nic innego tylko czyściec.

Ten świat jest opętańczo piękny, nie dlatego że jest, ale że ja go tak widzę.

Mam ciągle wrażenie, że jestem na świecie tylko urlopowany przez grabarza.

Niebiosa nie są humanitarne i życie nade mną, i pode mną, i we mnie także humanitarne nie jest.

To jeszcze dziecko, ale za pięć lat zacznie się w niej budzić piękny pasożyt zawierający żrące substancje z posmakiem boraksu.

Mnie cenne myśli przychodzą do głowy jedynie wtedy, gdy mam kaca, to znaczy co dzień około jedenastej przed południem.

To jest siłą kaca, że człowiek chce rozpocząć nowe życie.

Największym nieszczęściem, jakie może przytrafić się mężczyźnie, jest żona z wykształceniem uniwersyteckim, która ubzdurała sobie, że zrobi z męża artystę lub wynalazcę.

Dobrze jest mieszkać w lęku i poprzez strach słyszeć swoje zęby, dobrze jest doprowadzić swoje życie do zagłady i rano na powrót je zacząć.

Na ciele kobiecym zawsze coś się znajdzie dla męskiej ręki i męskiego oka.

Ciągle jeszcze życie jest cudowne, gdy człowiek ma iluzję, że jest zdolny na metrze kwadratowym stworzyć cały świat.

Przyjaźń między mężczyzną i kobietą jest udręką dla dwojga.

Bez przerwy pić nie można. Dlatego się dokształcam.