Cytaty Alberta Camusa

Ludzie sądzą, że zrobili dość nie zabijając nikogo. W rzeczywistości żaden człowiek nie może umierać w spokoju jeśli nie zrobił wszystkiego co trzeba, aby inni żyli.

Ludzie umierają i nie są szczęśliwi.

Każdy nosi w sobie dżumę, nikt bowiem nie jest od niej wolny. I trzeba czuwać nad sobą nieustannie, żeby w chwili roztargnienia nie tchnąć dżumy w twarz drugiego człowieka.

Choroba jest klasztorem, który ma swoją regułę, swoją ascezę, swoje ciszę i swoje natchnienia.

W ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw niż na pogardę.

Pytanie o sens życia jest najbardziej naglącym ze wszystkich ludzkich pytań.

Trzeba działać, aby samego siebie poznać.

Trzeba tylko iść naprzód, w ciemnościach trochę na oślep i próbować czynić dobrze. Jeśli zaś idzie o resztę, trwać i zdać się na Boga.

Rewolucja i sztuka XX wieku są zależne od tego samego nihilizmu

Z przyjaźnią sprawa nie jest raka prosta. Długo i z trudem sieją zdobywa, ale kiedy się już przyjaźń posiadło, nie sposób się od niej uwolnić, trzeba stawić czoła.

Pewność, że Bóg istnieje, pewność, która nadaje sens życiu, jest znacznie bardziej pociągająca niż możność czynienia zła bezkarnie

Zbyt wielu ludzi wdrapuje się na krzyż tylko po to, żeby można było ich widzieć z większej odległości, nawet jeśli w tym celu trzeba trochę podeptać Tego, który znajduje się…

Przyjaciele nie są zainteresowani burzami, które przeżywasz, ale chętnie korzystają z twego statku.

Być świętym bez Boga – oto jedynie prawdziwy problem, jaki znam.

Każda minuta życia nosi w sobie własną rangę cudu i oblicze młodości wiekuistej.

Świat bez miłości jest martwym światem i zawsze przychodzi godzina, kiedy człowiek zmęczony błaga o twarz jakiejś istoty i o serce olśnione czułością.

Historia dowodzi, że im mniej się czyta, tym więcej kupuje się książek.

Buntuję się, więc jestem.

Piekło to przywilej specjalny, zastrzeżony dla tych, którzy go bardzo żądali.