Cytaty Anny Onichimowskiej

Samotny człowiek jak zapomniany ziemniak. Jego przyjaciółmi jedynie szalone króliki na pustym polu.

Oni się tylko mijają – myśli. Ciągle gdzieś pędzą, a nawet kiedy są na miejscu, każdy zamyka się u siebie. Tu nigdy nie ma otwartych drzwi.

Siedziałem przy oknie, gapiąc się na trawnik. Pięknie wystrzyżony. Robiłem zdjęcia tej pustej trawy, przesuwając po niej obiektywem, aż trafiłem na mały kopczyk. I wtedy rozpłakałem się po raz pierwszy. Na pogrzebie było za dużo łez, płakali wszyscy, starsi i młodsi, było kilkoro dzieci z klasy Miśka z nauczycielką, zastanawiałem się, dlaczego nie przyszli wszyscy. Może ktoś tam wymyślił, że dzieci nie powinny stykać się ze śmiercią. Że to może fatalnie wpłynąć na ich psychikę. Że mogą zacząć zadawać niewygodne pytania. Niewygodne, ponieważ nikt nie będzie umiał udzielić na nie odpowiedzi.

Po co wam tyle obcych języków skoro nie umiecie porozumieć się w swoim własnym?

Wysyłam maila, ekran wciąż mruga do mnie zachęcająco. Myślę sobie, ilu takich jak ja na całym świecie siedzi w tej chwili przed migającymi ekranami i dlaczego. Ilu z nich mieszka w domu zbliżonym do mojego, z matką, ojcem i gosposią. Liczba gwałtownie maleje. Ilu z nich ćpa. Ilu miało braci, którzy już nie żyją. Ilu czuje się winnymi ich śmierci.
Moje poczucie osamotnienia wzmaga się z każdą chwilą. Skręt miał mi poprawić nastrój, tymczasem czuję się coraz bardziej podle.

Są takie ćwiczenia relaksacyjne, które każą – skupiać wzrok na czymkolwiek – oderwać się od rzeczywistości i nie myśleć o niczym. A raczej – pozwalać myślom hulać swobodnie, nie zatrzymując żadnej na dłużej. Jednak wszystkie moje myśli obracają się wokół tego samego, od wielu, wielu dni.

Postanowiłam kochać siebie.Dobrze się traktować. I myśleć tylko o sobie. Nikt inny za mnie tego nie zrobi.

Bywają takie dni i noce , które zmieniają wszystko . Bywają takie rozmowy , które są w stanie wywrócić do góry nogami cały nasz świat . Nie możemy ich przewidzieć . Nie możemy się na nie przygotować . Czyhają gdzieś , zapisane w łańcuchu pozornych przypadków , nieuchronne jak świt po ciemności .

A ona będzie dla niego raz zła, a raz dobra, raz będzie mu siebie dawać, a raz odbierać, żeby zgłupiał do reszty, żeby nigdy, w żadnej chwili nie wiedział, czego po niej może się spodziewać.