Cytaty z książki Cmętarz zwierząt

Najstraszniejszym […] pytaniem pozostaje to, ile dokładnie grozy może znieść ludzki umysł i wciąż zachować niezłomną, nieugiętą łączność z rzeczywistością.

Nawet doświadczony leśnik nie wdrapie się na stary wiatrołom, jeśli może go ominąć. Drzewa leżące na kupie robią się złośliwe. Ugryzłyby cię, gdyby mogły.

Może […] dowie się, na czym polega śmierć, że to chwila, w której kończy się ból, a zaczynają dobre wspomnienia. Nie koniec życia, lecz koniec bólu.

Ziemia serca mężczyzny jest kamienista, […]. Mężczyzna wyhoduje w niej to, co zdoła… i opiekuje się tym.

To jest właśnie wiara: że coś będzie.

[…] małe dzieci mówią niczym imigranci, uczący się w chaotyczny, lecz skuteczny sposób obcego języka.

[…] prowadzenie rozmowy z dwulatkiem przypominało nieco grę w karty z szaleńcem; karty pojawiają się i znikają, a człowiek gubi się w tym chaosie.

Nie wierzę, by istniało cokolwiek nowego pod słońcem. Och, czasami zewnętrzna powłoka rzeczy zmienia się, ale to wszystko. Tego, czego raz próbowano, próbowano wcześniej… jeszcze wcześniej… i wcześniej.

[…] jedną z rzeczy pozwalających im utrzymać małżeństwo […] było poszanowanie tajemnicy, na wpół dostrzeżonej, lecz nigdy nie dopowiedzianej myśli, że w gruncie rzeczy coś takiego jak małżeństwo, związek nie istnieje — każda dusza trwa samotnie, nie poddając się próbom racjonalizacji. To właśnie była tajemnica.

[…] nieważne, jak dobrze zna się swojego partnera, od czasu do czasu każdy natrafia na niespodziewany mur bądź wpada w nieoczekiwaną pułapkę.

[…] kto nie umie się bawić, nie umie też pracować.

Kiedy coś przestaje boleć, przestaje mieć znaczenie.

[…] niemal na oślep wepchnęła dziecko mężowi. To pewnie jedna z zalet bycia żoną lekarza, pomyślał; zawsze można wtrynić mu dzieciaka, gdy tylko coś się stanie.