Byłem niczym prostytutka, która próbuje znaleźć u klienta poczucie humoru albo chociaż ładny uśmiech, żeby jakoś znieść konieczność pójścia z nim do łóżka.
Opis: o reżyserowaniu filmu Peggy Sue wyszła za mąż.
Zawsze chciałem nakręcić film, w którym kamera nie podążałaby za bohaterami, ale tkwiłaby w miejscu, rejestrując ich poczynania.
Wojciech Kilar był świetnym współpracownikiem, od którego wiele się nauczyłem. Jego utwory dobrze reprezentowały polską tradycję muzycznych kompozycji.
Wielki film narzuca się nam zawsze z pewnego dystansu. Współczuję krytykom, że muszą reagować na gorąco. Aby przyswoić sobie film potrzeba czasu. I to właśnie te najtrudniejsze do przyswojenia obrazy zyskują najwięcej, gdy ponownie je oglądamy: za każdym razem odkrywamy w nich jakiś nowy wymiar.
W ciągu stu lat nakręcono tyle wielkich filmów! Chociaż już nieraz oglądałem Popiół i diament Wajdy, to nie mogę się na niego napatrzyć. Nieomylną oznaką wybitnego filmu jest to, że zaraz po wyjściu z kina wywołuję ochotę, aby samemu zacząć kręcić.
Osobisty film to taki, którego realizacją zajmuję się z czystego zainteresowania danym tematem. Jeśli czuję, że jakiś problem mnie nurtuje, jeśli zadaję sobie jakieś pytania, na które film może mi odpowiedzieć – to wówczas podchodzę doń z olbrzymim wyczuciem, jak gdyby od realizacji tego projektu zależało coś bardzo ważnego w moim życiu. Oczywiście otwarta pozostaje kwestia, na ile widzów zainteresują moje osobiste przemyślenia i ile z nich zrozumieją. Każdy z nas pewne rzeczy rozumie instynktownie, na swój sposób. Gdyby, dajmy na to, niespodziewanie odwiedził nas jakiś Marsjanin i zaczął zadawać pytania: co to jest człowiek? Co to jest świadomość? – to każde z nas udzieliłoby odpowiedzi bazującej na jednostkowych, subiektywnych doświadczeniach. Na podobnej zasadzie, kręcąc film, ryzykuję, że moja personalna wypowiedź może spotkać się z obojętną reakcją publiczności. To, co mnie porusza, co daje mi do myślenia, nie musi wcale interesować drugiego człowieka. Jakimś cudem jednak widzów nadal interesuje, co mam do powiedzenia.
Naprawdę nie brakuje nam młodych, utalentowanych ludzi. Problem tkwi gdzie indziej: brakuje nam zuchwałych dystrybutorów, którzy mieliby odwagę rozprowadzać ich filmy. Im więcej małych firm dostaje się pod skrzydła dużych wytwórni, tym częściej reżyserzy słyszą słowa: „Kręćcie coś bardziej dla ludzi!”. Niektórzy dają się skusić, inni jednak konsekwentnie wolą tworzyć kino autorskie. Wolą klepać biedę, niż się zaprzedać. I choćby dlatego jestem z nich dumny.