Cytaty Wojciecha Kuczoka

Historia nas rozpieszczała, pozwoliła nam wychowywać się w warunkach pokojowych.

Byłem słuchem swojego pokolenia, tylko słuchem, bo głosu nikt mi nie udzielił.

Granica (dorosłości) musi tkwić tam, gdzie nagle przestaje się tęsknie wyczekiwać przyszłości.

Domy starzeją się zdradliwie, starość lęgnie się w nich pokątnie, a potem niepostrzeżenie anektuje kolejne połacie, starość domów wymyka się spod kontroli, przestaje być widzialna dla domowników, za to podejmowani goście czują ją już u progu w smrodzie stęchlizny.

Jak najwięcej wydajności, przy jak najmniejszej obecności – oto czego się od nas żąda.
(o pracy)

No to śmierć go złapała za słowo i przytrzymała, zbyt mocno, by mógł zaprotestować, i poprowadziła go do tańca, w tango białe i zimne jak kość.

Trzeba zawsze pamiętać o pasji: bez pasji nie ma sztuki; sztuki nie ma bez ryzyka. […] W sztuce nie ma spokoju. Jako artysta pan spokoju nie zazna nigdy, a wyrzec się świętej sztuki dla powszechnego spokoju jest zbrodnią.

Nie mieli pomysłu na starość, tak jak wcześniej nie mieli pomysłów na życie.

Ludzie tak naprawdę mogą mieszkać tylko w innych ludziach. Depresja to nic innego, jak bezdomność. Na depresję cierpią ludzie, którzy nie mają w kim mieszkać.

Czas jest wrogiem zauroczeń.

Cmentarz to złomowisko pamięci.

Miłość poznaje się po tym, że czyjegoś głosu pragniesz bardziej, niż ciszy; kochać to zgodnie przerwać rozmowę, żeby posłuchać deszczu…