Cytaty Stefana Żeromskiego

Usiłowałem, o ile to jest możliwe, zabiec drogę komunizmowi.

Szczęście nie znosi za sobą pościgu. Napastowane – odwraca się i zaczyna prześladować napastnika.

Po mowie jest na świecie potęga największa – milczenie.

Każdy ma swoje ulubione miejsce w dzieciństwie. To jest ojczyzna duszy.

Zło niewątpliwie jest tylko jedno: krzywda bliźniego. Człowiek – jest to rzecz święta, której krzywdzić nikomu nie wolno.

Trzeba rozrywać rany polskie, żeby się nie zabliźniły błoną podłości.

Teraz już wiem, że talent to w większości wypadków – torba, czasem cennych klejnotów pełna, którą na plecach nosi z przypadku byle rzezimieszek.

Prawdę swą należy mówić głośno, nie schlebiając ani rzeczom, ani wypadkom, ani stosunkom, ani ideom.

Dobro stoi wyżej niż piękno.

Człowiek – jest to święta rzecz, której krzywdzić nikomu nie wolno.

Gdybyś kiedy we śnie poczuła, że oczy moje już nie patrzą na Ciebie z miłością, wiedz, żem żyć przestał.

Nauka jest jak niezmierne morze… Im więcej jej pijesz, tym bardziej jesteś spragniony. Kiedyś poznasz, jaka to jest rozkosz. Ucz się tylko, co jest sił w tobie, żeby jej zakosztować.

Kto zmaga się ze światem, zginąć musi w czasie, by żyć w wieczności.

Chłopy polskie – to tchórze nad tchórzami.

Trza było skazać na śmierć tę miłość, od której serce pęka, jakby zbielałem w ogniu żelazem wypalić wszystko aż do ostatniego wspomnienia.

Tęsknota, tęsknota… Uczucie najbardziej niewypowiedziane, stan próżny wszelakiej ulgi, ucisk serca ciągły i jednostajny.

w ostrym wietrze wonny dym rodzinnego namiotu. Gniazdo człowiecze trwa tak samo długo jak gniazdo pająka.