Biegnąc, nic nie robię, tylko biegnę. Zasadniczo biegnę w pustce. Innymi słowy, biegnę po to, żeby osiągnąć pustkę. Ale jak można się spodziewać, w takiej pustce myśli kryją się naturalnie. To oczywiste. W ludzkim umyśle nie może istnieć całkowita pustka. Emocje ludzkie nie są wystarczająco silne ani zintegrowane, żeby dać sobie radę z prawdziwą nicością.
Pisząc powieści, za pomocą słów zamieniam otaczający krajobraz na inny, bardziej dla mnie naturalny. Innymi słowy przebudowuję go. W ten sposób upewniam się, że ten człowiek – ja – niewątpliwie w tym świecie istnieje.
Nasza świadomość jest labiryntem i podobnie rzecz się ma z naszymi ciałami. Ciemno, gdziekolwiek spojrzysz, wszystko poza polem widzenia. Wszędzie pojawiają się jakieś niejasne wskazówki i wszędzie czyhają niespodzianki.
W pewnym momencie życia, gdy naprawdę są nam potrzebne proste rozwiązania, osobą pukającą do drzwi bywa najczęściej posłaniec ze złymi wiadomościami.
Zaglądasz do lodówki i stwierdzasz, że uda ci się przygotować całkiem smaczny – a nawet całkiem elegancki – posiłek z tego, co w niej zostało. A zostało w niej tylko jabłko, cebula, ser i jaja, ale się nie skarżysz. Wystarcza ci to, co masz. Z wiekiem uczymy się cieszyć tym, co mamy. To jedna z niewielu dobrych rzeczy związanych ze starzeniem się.
Mam bardzo niewiele powodów, żeby biegać, więc muszę starannie je pielęgnować, i mnóstwo takich, żeby nie biegać.
Kiedy przeżyje się niebezpieczny wypadek, człowiek bierze sobie takie ostrzeżenie do serca. Najczęściej jest tak, że chcąc nauczyć się czegoś najistotniejszego, co jest konieczne, by przeżyć, musimy doświadczyć bólu.
Powiem coś banalnego: jeśli – jak powiadają – rzecz jest warta zrobienia, trzeba poświęcić jej wszystkie siły, a nawet niekiedy więcej.
Pisanie – obojętnie z której strony się na nie patrzy – nie jest zdrowym zajęciem.
Jeśli mamy przed sobą długie lata, znacznie lepiej jest przeżyć je z jasno wytyczonymi celami i najpełniej jak można, a nie we mgle.
Gdy ma się młodość i talent, to tak jakby miało się skrzydła.
Dodaj bodziec i wytrwaj. Powtarzaj to. Cierpliwość jest warunkiem sine qua non całego przedsięwzięcia, ale daję głowę, że pojawią się rezultaty.
(…) pająki zapewne nie uświadamiają sobie szczególnie, że są cierpliwe? Nie posiadają chyba żadnych umiejętności poza tkaniem pajęczyny, a jedynym stylem życia, jaki mają do wyboru, jest tkwienie w niej i czekanie. Siedzą nieruchomo w jednym miejscu, czekają na zdobycz, a w końcu ich żywot dobiega kresu, umierają i usychają. To wszystko jest od początku zapisane w ich genach. Nie znają wahań, rozczarowań ani żalu. Nie męczą ich metafizyczne problemy ani moralne konflikty.