Cytaty Kurta Vonneguta

Żyj tak, byś mógł powiedzieć Bogu w dniu Sądu Ostatecznego: „Byłem bardzo dobrym człowiekiem, chociaż w Ciebie nie wierzyłem”.

Pisanie powieści jest podobne do kręcenia filmu: po ustawieniu kamer dzieją się setki różnych przypadkowych rzeczy. Masz więc szczęście – może na dobry początek coś się zdarzy na brzegu planu. Wkraczasz w to od niechcenia. Puszczasz akcję w ruch i obserwując daną rzecz dostrzegasz mnóstwo możliwości. Żeby wykorzystać tę czy tamtą, trzeba czasami coś sprawdzić. Może dowiedzieć się czegoś więcej o chińskich imigrantach albo komecie Halleya, bo przez myśl ci nie przeszło, że pojawią się w opowiadaniu. Sprawdzasz więc, zasób twoich wiadomości rośnie, rozszerza się tym bardziej, im dalej posuwasz się w pisaniu, i wpływa na treść. Po przekroczeniu pewnej granicy, zakończenie staje się nieuchronne.

Wdzięk, to coś takiego, co budzi u obcych ludzi natychmiastową sympatię i zaufanie, niezależnie od tego, co ten roztaczający wdzięk człowiek knuje.

W końcu to myśliciele, nie kto inny, pozakładali obozy śmierci. Byle półgłówek nie wymyśliłby obozu zagłady z siecią torów kolejowych i krematoriami pracującymi dwadzieścia cztery godziny na dobę. Byle półgłówek nie zdołałby też udowodnić, że obóz zagłady służy dobru ludzkości.

Dojrzałość polega na tym, że człowiek wie, gdzie kończą się jego możliwości.

Jest takie ciało niebieskie w Układzie Słonecznym, którego mieszkańcy są tak głupi, że przez milion lat nie załapali, iż ich planeta ma drugą półkulę. Przyszło im to do głowy dopiero pięćset lat temu! Zaledwie pięćset lat temu! Niemniej mieszkańcy nazywają siebie Homo Sapiens.

Nawet Jezus Chrystus, gdyby Go nie ukrzyżowano, zacząłby się kiedyś powtarzać.

Wiedza jest najbardziej wartościowym towarem na świecie. Każde nowe odkrycie czyni nas bogatszymi.

Ziemia jest jedyną planetą, na której wspomina się o czymś takim jak wolna wola.

Jedyna różnica między Bushem a Hitlerem jest taka, że Hitler został wybrany.

Uczono mnie, że ludzki umysł jest szczytowym osiągnięciem ewolucji, ale wydaje mi się, że to kiepski patent na przetrwanie.

Znaczną część życia wypełnia ten sam dylemat: jak sprawiać wrażenie kogoś stanowczego i pełnego energii, kiedy dzieje się mniej niż nic.

Powiedzenie o kimś, że czasami zachowuje się jak dziecko, jest wyrazem głębokiego szacunku i uznania, bo właśnie tacy ludzie miewają genialne pomysły.

Nauka to czary, które naprawdę działają.