Robiłem filmy, żeby porozmawiać z ludźmi. Sztuka dla sztuki, forma dla formy, porażanie swoją przenikliwością czy talentem w ogóle mnie nie interesowały. Moim celem było opowiedzenie historii, które zajmują ludzi…
Krytycy dzielą się na trzy grupy. Pierwsza – krytycy, którzy piszą to, co myślą. Druga – którzy piszą to, co im każą. Trzecia – którzy myślą to, co im każą.
(…) bo ja wiem czy jest znowu taka głęboka zawartość intelektualna? Ja myślę, że ja opowiadam historyjki, a państwo czasem w nich znajdujecie więcej, nawet często więcej niż ja chcę.
Miłość do drugiego człowieka, jakkolwiek banalnie i pretensjonalnie by to nie brzmiało, stoi u podstaw prawdziwej twórczości, prawdziwej sztuki. Można tworzyć z nienawiści, ale lepiej to robić z miłości”.
Jedyną rzeczą jaką mam naprawdę […], jest moje własne życie i mój własny punkt widzenia.