Chcąc zachować wolność w sferze prywatnej, musimy być aktywni w sferze publicznej, aby móc oddziaływać na państwo. W przeciwnym razie to państwo będzie się degenerowało. Jednym z najważniejszych problemów jest absolutna niewspółmierność pomiędzy dynamicznie rozwijającym się sektorem prywatnym i zachowawczą, skostniałą sferą państwową. Tego się nie da zmienić poprzez kartkę wyborczą.
Demontując OFE teraz, zmniejszymy dług publiczny, ale kosztem jego zwiększenia w przyszłości. Koszty obsługi przyszłego długu będą wyraźnie wyższe niż obecnego, co w skrajnej sytuacji oznacza, że państwo nie będzie w stanie wypłacać emerytur.
Jak patrzę na tych młodych ludzi, którzy mają ambicję być dzisiaj w polityce, to wiem, że polityka jest dla nich drogą na skróty. Nie mają żadnej podbudowy aksjologicznej i boję się tych ludzi. Bo to są ci, którzy jak się nie załapią na korporację prywatną, to załapią się na korporację publiczną. I będą się zachowywali w polityce tak samo, jak w korporacji.
Jest taka stara socjalistyczna idea Edwarda Abramowskiego, żeby w takich przedsiębiorstwach, jak koleje publiczne, działały rady nadzorcze reprezentujące ludzi, którzy nie są ich właścicielami, ale są użytkownikami tych kolei. I dlatego są zainteresowani ich funkcjonowaniem i chcą mieć na nie wpływ.
Jeżeli media również są władzą, to dlatego, że kształtują znaczenie pewnych pojęć, że tworzą komunikaty. To władza wynikająca z panowania nad dyskursem. Właśnie w tym miejscu polityka wkracza w sferę kultury.
Mieszkańcy, zwłaszcza w małych miejscowościach, są powiązani z samorządami. Często są to powiązania kumoterskie. Władzę sprawują klany i jedni wycinają drugich. Taka wspólnota jednych wyłącza, a szanse daje tylko pewnej grupie. Konsekwencją jest brak poszanowania prawa.