Cytaty Gustawa Herling-Grudzińskiego

Nie zawsze znajduje się samotność w sercu lasów lub wśród skał. Nieszczęśliwy jest samotny wszędzie.

Ostatecznie czym jest nadzieja? Bezsilnym buntem przeciw rozpaczy. Kto twierdzi, że nie można żyć bez nadziei, twierdzi po prostu, że nie można żyć bez nieustannego buntu.

Jedynie samotność jest w życiu człowieka stanem graniczącym z absolutnym spokojem wewnętrznym, z odzyskaniem indywidualności. Tylko w pochłaniającej wszystko pustce samotności, w ciemnościach zacierających kontury świata zewnętrznego można odczuć, że się jest sobą aż do granic zwątpienia, które uprzytamnia nagle własną nicość w rosnącym przeraźliwie ogromie wszechświata.

W przypływach uniesienia obejmował niekiedy ramionami drzewa w lesie, zaklinając Boga by je ożywił i dał mu choć jednego przyjaciela.

Przeprosić można kogoś, kogo się potrąciło w tramwaju a nie społeczeństwo, które się potrącało przez kilkadziesiąt lat.

Tracę nadzieję, gdy odżywa we mnie pragnienie życia. Odzyskuje ją na nowo, gdy odczuwam w sobie pragnienie śmierci.

Każdy musiał mieć kogoś, wokół kogo kręciło się jego życie, dla kogo mógł działać. Bierność oznaczała pewną śmierć. Działanie było jedyną szansą przetrwania.

Człowiek potrzebuje jednego – kogoś do kochania. Jeśli mu tego nie dasz, daj mu chociaż nadzieję. A jeśli nie możesz dać nadziei, daj coś do roboty.

Konfrontacja marzenia z rzeczywistością wypadała zawsze na korzyść marzenia.

Umarliśmy już dawno, a tylko nie chcemy się do tego przyznać.

Ludzie pokonani w walce o coś w co wierzą, biorą na siebie z ochotą męczeństwo jak gorzką nagrodę swej samotności.