Często mówi się, że przyjaźń osądza się po tym, czy gotowi jesteśmy stanąć u boku przyjaciół, gdy są w biedzie. Ale jest też przeciwny, bardziej subtelny punkt widzenia, w myśl którego względnie łatwo jest przyjść komuś z pomocą w przeciwnościach losu, ale trudniej wytrwać całym sercem przy przyjaciołach w ich radosnych chwilach. Ponieważ z dumą i poparciem dla nich przemieszane są chęć rywalizacji i zazdrość.
Niewątpliwie wizja świata, gdzie wszystko jest dobre lub złe, wszystko jest wyłącznie na „tak” lub wyłącznie na „nie”, wszystko jest słuszne lub niesłuszne, tchnie uspokajającą prostotą. […] Tymczasem wyzbycie się pełnych lęku, dziecięcych uproszczeń na zasadzie: „to czarne, a to białe”, i przyjęcie na ich miejsce trudnych dwuznaczności rzeczywistego świata, to kolejna rzecz, z którą musimy się pożegnać. Także i tu, wyzbywając się, zdobywamy coś cennego. To mianowicie, że teraz znienawidzona matka, która nas opuszcza, i kochana, kochająca matka, która tuli nas mocno do siebie, są postrzegane jako jedna, a nie dwie osoby. Dziecko złe i nic nie warte i dziecko dobre, zasługujące na miłość, łączą się w pojedynczy obraz „ja”. Miast dostrzegać tylko części osób, zaczynamy widzieć całość – tylko, ale i aż tak wspaniale ludzką. Dochodzimy także do poznania „ja”, w którym nienawiść może się przeplatać z miłością.
Bardzo trudno stać się odrębnym „ja”, oddzielić się zarówno dosłownie, jak i emocjonalnie, trwać samotnie w świecie zewnętrznym, a w świecie własnej psychiki czuć się odmiennym od innych. Gdy oddzielamy się od ciała matki i przestajemy być częścią jej egzystencji, doświadczamy strat, które musimy znieść, chociaż mogą one zrównoważone przez to, co w zamian zyskujemy. Jednak jeśli to nasza matka odchodzi od nas, gdy jesteśmy zbyt niedojrzali, zbyt nieprzystosowani, zbyt wylęknieni i zbyt bezradni – cena tego odejścia, tej straty, tego oddzielenia może być dla nas zbyt wysoka.