Miłość jest życiem, jego największą wartością. To właśnie w niej rozkwitają wiersze, czyny i wszystko inne. Miłość jest sercem całości. Kiedy serce stanie, umiera wszystko inne, wszystko staje się zbędne, bezużyteczne.
Jeśli chcesz, stanę się nieskazitelnie delikatny: nie mężczyzna, ale chmura w spodniach!
W kościele mojego serca płonie chór.
Dawniej uważałem, że książki powstają w ten sposób: przyszedł poeta, lekko otworzył usta, a natchniony głupiec zaczął śpiewać – proszę! Ale wydaje się, że zanim zaczną śpiewać piosenkę, poeci muszą całymi dniami błąkać się ze zrogowaciałymi stopami, a ospała ryba wyobraźni trzepocze delikatnie w błocie serca. I podczas gdy z ćwierkającymi rymowankami gotują rosół z miłości i słowików, ulica bez języka wije się tylko z braku czegoś do krzyku lub powiedzenia.
Nie ma we mnie czułości dziadka, w duszy nie ma siwych włosów! Potrząsając światem swoim głosem i uśmiechając się, mijam cię, – przystojny, dwudziestodwuletni.