Cytaty o niepokoju

Będziemy się wikłali w nieporozumieniach, aż cała nasza gorączka i podniecenie ulotni się w niepotrzebnym wysiłku, w straconej na próżno gonitwie.

Gdy człowiek jest zbyt szczęśliwy, wciąż drży z niepokoju.

Gdy człowiek jest zbyt szczęśliwy, wciąż drży z niepokoju.

Człowiek zrodzony jest, aby żyć w konwulsjach niepokoju lub też w letargu nudy.

Zrób coś, już tak nie mogę, wszystko ma kolce, powietrze ma kolce, deszcz wymierza policzki. Włosy wplątały się w szprychy roweru, odchodzą razem z głową, zrób coś, zabierz mnie stąd.

Im bliżej jesteśmy chwili szczęścia, tym bardziej niepokoi nas jego ułuda.

Kto prawdę mówi, ten niepokój wszczyna.

Jakie to bolesne być kochanym za nic, czyli za to, że się jest. Jaki niepokój niesie taka miłość. Jak z niedowierzania plączą się myśli i serce puchnie od przyśpieszonych uderzeń. Jak świat odsuwa się i traci dotykalność.