Cytaty Marca Levy’ego

Samotność jest jak ogród, w którym dusza usycha, a kwiaty przestają pachnieć.

Czy wydawało ci się już kiedyś, że świat pozostawi cię samą w tyle, czy miałaś uczucie, zaglądając w każdy kąt mieszkania, że przestrzeń zawęża się, przekonanie, że ubranie starzeje się w ciągu nocy, że w każdym lustrze twoje odbicie odgrywa rolę twojej mizerii, bez żadnego widza i nie przynosi ci to najmniejszego poczucia ulgi, myślisz, że nic cię nie kocha, że ty nie kochasz nikogo, że to całe nic to właśnie jest pustka twojej własnej egzystencji?

Gdybyś znała te wszystkie drogi, jakie obrałem, żeby dotrzeć do ciebie. Zofio, ja nie wiedziałem, często się myliłem, za każdym razem zaczynałem od nowa, z jeszcze większą radością, większą odwagą. Chciałbym, żeby nasz czas się zatrzymał, żeby można było go przeżywać, odkrywać ciebie, kochać ciebie, tak jak na to zasługujesz. Ten czas nas łączy, ale do nas nie należy. Jestem z innego świata, gdzie wszystko jest tylko konkretne, tylko pojedyncze. Jestem złem, ty jesteś dobrem, jestem twoim przeciwieństwem, ale
wydaje mi się, że cię kocham, więc poproś mnie, o co chcesz.

Pozwól mi wprowadzić cię do mojego świata, będę kierować tam każdym twoim krokiem, nauczę się twoich przebudzeń, wymyślę twoje noce, będę przy tobie. Pozacieram wszystkie wytyczone losy, zaszyję wszystkie rany. Kiedy będziesz wściekły, zwiążę ci ręce na plecach, żebyś nie mógł wyrządzać zła, zbliżę moje usta do twych warg, żeby zagłuszyć twoje krzyki, i nigdy już nic nie będzie takie samo, a jeśli teraz jesteś sam, to odtąd będziemy sami we dwoje…

Rozpoznać szczęście, kiedy leży u twych stóp, mieć odwagę i zdecydować i pochylić się, chwycić je w dłonie… i zatrzymać. To mądrość serca. Mądrość, która jest tylko logiką, to mało…

Chyba wiesz, że każde marzenie ma swoją cenę.

Prowadzić normalne życie to szczęście, którego nie wolno trwonić.

Póki tli się iskierka życia, jest też nadzieja, że wszystko może się wydarzyć.

Bo właśnie wtedy, kiedy robimy wyliczenia, rozważamy wszystkie za i przeciw, upływa nasze życie i nic się w nim nie dzieje.

Sztuka życia polega po części na tym, by przezwyciężać własną bezradność.

Sny snute we dwoje tworzą najpiękniejsze wspomnienia.

Nasza pamięć przechowuje okruchy wspomnień, które, nie wiedzieć jak, potrafi ożywić we właściwej chwili.