Cytaty Adama Mickiewicza

Tam dojdę, gdzie graniczą Stwórca i natura.

Izraelowi, bratu starszemu, uszanowanie, braterstwo, pomoc.

A słońce Prawdy wschodu nie zna i zachodu.

Tylko pod krzyżem, tylko pod tym znakiem – Polska jest Polską, a Polak Polakiem.

Samotność mędrców mistrzyni.

Krzyż wbity na Golgocie tego nie wybawi, kto sam na sercu swoim krzyża nie wystawi.

Tylko to dzieło czegoś jest warte, z którego człowiek może się poprawić i mądrości nauczyć.

Do nieba patrzysz w górę, a nie spojrzysz w siebie Nie znajdzie Boa, kto go szuka tylko w niebie.

Lud, który walczy o swoją niepodległość albo o rozszerzenie swoich swobód […] powinien nie ufać wysokim dostojnikom Kościoła, którzy wszyscy jednakowo są przywiązani do kultu absolutyzmu bez względu na to,…

Księża i prałaci, wy oczekujecie zbawienia tylko od złota, od kanonu i protokołów, a tych środków, których nie posiadacie, domagacie się od władzy ziemskiej; wy, którzyście powinni podźwignąć i zbawić…

Wiedzcie, że dla poety jedna tylko droga: W sercu szukać natchnienia i dążyć do Boga!

Świat ten jest czysta bajka! – Zgoda przyjacielu, Lecz każda bajka ma sens moralny na celu.

Piękny kościół, w którym nie ma Boga.

Na co są potrzebne – pytało pacholę – Trójkąty, czworoboki, koła, parabole? Że potrzebne – rzekł mędrzec – musisz teraz wierzyć, Na co potrzebne, zgadniesz gdy zaczniesz świat mierzyć.

Zwyciężonemu na pomnik grobowy Zostaną suche drewna szubienicy, Za całą sławę krótki płacz kobiecy I długie, nocne rodaków rozmowy.

Wiedzę możemy zdobywać od innych, ale mądrości musimy nauczyć się sami.

Ten może deptać węże, głaskać lwy i tury, Kto wyrwał z siebie żądło, rogi i pazury.

Precz z moich oczu!… posłucham od razu, Precz z mego serca!… i serce posłucha, Precz z mej pamięci!… nie tego rozkazu Moja i twoja pamięć nie posłucha.

Mierz siłę na zamiary, Nie zamiar podług sił.

Jedzą, piją, lulki palą, Tańce, hulanka, swawola; Ledwie karczmy nie rozwalą, Cha cha, chi chi, hejże, hola!

Głośniej niźli w rozmowach Bóg przemawia w ciszy, I kto w sercu ucichnie, zaraz go usłyszy.

Bo dzieło zniszczenia W dobrej sprawie jest święte, jak dzieło tworzenia. Bóg wyrzekł słowo stań się, Bóg i zgiń wyrzecze.

Aby kraj mógł żyć, trzeba, aby żyły prawa.

Źle mnie w złych ludzi tłumie, Płaczę, a oni szydzą; Mówię, nikt nie rozumie; Widzę, oni nie widzą!

I postać twoją widzieć lękam się i żądam.

I chwilę jedną tak górnie przeżyli jak ich przodkowie niegdyś całe życie.

Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę, Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę; Jednakże gdy cię długo nie oglądam, Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam; I tęskniąc sobie zadaję…

Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy; Młodości! dodaj mi skrzydła! Niech nad martwym wzlecę światem W rajską dziedzinę ułudy

Zostać na polu samemu i w nocy, T o  l u b i ę – rzekłem – T o  l u b i ę!