Cytaty Williama Whartona

Wiesz, że po niemiecku szachy – Schach – to prawie to samo co walka? […] A to nie jest żadna walka, tylko uwodzenie. Królowa stara się uwieść króla, wywabić go z jego miejsca, osłabić. To jest cudowna gra, kiedy gra się w ten sposób i nikt w niej tak naprawdę nie wygrywa ani nie przegrywa. Cały sekret zawiera się w słowach „szach-mat”. To matnia, sieć, intryga, a nie śmierć czy niewola. Kiedy tak patrzeć na szachy, są zabawne i łatwe.

Szczerze mówiąc, sam nigdy nie wiedziałem, czy jestem największym grzesznikiem od czasów Kleopatry, czy może w ogóle nigdy nie zgrzeszyłem.

Czas wlecze się niemiłosiernie. Gdyby człowiek miał przez całe życie trzymać wartę na śniegu, zdawałoby mu się, że żyje z pięćset lat.

Stoimy […], paląc i gapiąc się w śnieg w nadziei, że nic nie zobaczymy. Właściwie rzecz jest bardziej skomplikowana: chcemy za wszelką cenę zobaczyć wszystko, co jest do zobaczenia, a jednocześnie modlimy się, żeby nie było nic.

Nie ma sensu myśleć o czasie: niedługo będzie po wszystkim, to wystarczy.

Ołówka nie pożyczyłbym nikomu za nic na świecie. Człowiek musi mieć coś własnego […].

[…] picie zaliczamy do tej samej kategorii co przekleństwa: objawy zupackiej bohaterszczyzny, której należy się wystrzegać.

Czekanie to dziewięćdziesiąt dziewięć procent służby wojskowej.

[…] do jakich absurdów dojść może umysł ludzki, kiedy nadmierna potęga rozumu skoncentrowana zostanie na zbyt małej przestrzeni.

[…] prawda jest w oczach patrzącego.

Jeszcze za mało się boję. Za bardzo boję się ich, ale za mało siebie samego.

Nikt nie jest wyjątkowy i nawet nie ma się co łudzić, że jest inaczej.