Cytaty Barbary Kosmowskiej

Złudzenia to rzecz paskudna. Zwłaszcza u kobiet potrafią żyć dłużej, niż trwa najdłuższa menopauza.

Oczy wykonały niebezpieczny manewr. Zamrugały i ukryły się pod powiekami. Jakby ciążyła na nich straszna tajemnica.

Historie lubią się powtarzać jak automatyczna sekretarka w telefonie.

Ważne, żeby kochać ludzi. Teraz, kiedy cały świat naciera na siebie baseballowymi kijami, odrobina ludzkich uczuć jest jak rosyjski kawior.

Bo nie zawsze, dziecko, bywa śmiesznie. A zwłaszcza wtedy nie jest śmiesznie, kiedy być powinno.
Bo mi nie wmówisz, że twoja matka nie jest śmieszna z tą czupurną kitką i w butach własnej córki. Albo twój ociec, kiedy odgraża, że nie wróci na noc. I mówi to w pidżamie, grzecznie ścieląc łóżko. Są śmieszni i jednocześnie trochę tragiczni. Zauważ, że kłócą się o słowa, gesty, wywalczają jakąś namiastkę młodości.

Nigdy nie wiedziała, co jest jej prywatnym przeżyciem, a co tworem literackiego wysiłku. Papierowo żyję – myślała w takich chwilach, bogatsza od innych o wrażenia, ale biedniejsza o tożsamość.

To znaczy, że po tylu latach wmawiania mi, że są miasta, do których nie wraca się nawet pamięcią, chcesz teraz powiedzieć, że takich miast nie ma?