Cytaty Juliusza Słowackiego

Bramy przepastne śmierci dla niektórych ludzi nie istnieją. Świadczą o prawdzie wielkości takiej, że prawa wielkości są inne, niż prawa małości.

Wierzcie mi! wierzcie, ludzie! jam jest wielki, mocny. Jedyną słabość zamknę w sercu tajemniczym, Robak smutku mnie gryzie… tak, że mówiąc z wami, Chciałbym przestać… i usiąść, i zalać się…

Trzeba mi nowych skrzydeł, nowych dróg potrzeba.

Idę wśród ludzi jak przez las jesienny…

Sęp ci wyjada nie serce – lecz mózgi.

Heroicznemu maksymalizmowi etycznemu towarzyszy idea przekraczania człowieczeństwa ku duchowi – jest to nie tylko możliwe, ale konieczne i nieuniknione. To jest ton wysiłku duchowej przemiany, który Piłsudski odnalazł u Słowackiego…

Próżno myśl geniuszu świat cały pozłaca, Na każdym szczeblu życia rzeczywistość czeka.

Jam jest posąg człowieka na posągu świata.

Otom ja sam, jak drzewo zwarzone od kiści, Sto we mnie żądz, sto uczuć, sto uwiędłych liści.

Ze szczytu piramidy – co znaczy: z dzwonnicy, Ze szczytu tych piramid sto wieków was widzi.

Słowa dziecka to staremu kwiaty.

Kto się śmieje, zawsze płaczących zwycięża.

Dosyć jest ludzi strzegących mizernych swoich pozycji i dumy własnej, i czci światowej… i fałszów… ale muszą być i tacy, co zapomną o sobie – a wtenczas będą silni i…

Co nam zdrady! – Jest u nas kolumna w Warszawie.

Ziemia to plama Na nieskończoności błękicie A Bóg zetrze ją palcem lub wleje w nią życie Jak w posąg gliniany Adama.

O Boże! Daj mi sławę choć po śmierci, a za to niech będę najnieszczęśliwszym, pogardzanym i nie poznanym w moim życiu.

Kobieta rodzi się gwiazdom podległa i kwiatom.

Czas wszystko odkryje, czas złym jest powiernikiem.

Materia jest podmiotem wszelkich zmian.